Dzierżawa konia – na czym polega?

na czym polega dzierżawa konia

Zanim zdecydujesz się na kupno własnego konia, powinieneś przemyśleć wszystkie za i przeciw. Posiadanie koni to ogromna odpowiedzialność i obowiązek, czego mogą nie być świadome niektóre osoby. Sam zakup konia, który już wielu ludziom wydaje się być stosunkowo spory, tak naprawdę jest najmniejszym wydatkiem. Jednorazowo trzeba wydać co najmniej kilka tysięcy. Sama opieka nad koniem to comiesięczne stałe koszty, dochodzące nawet do dwóch tysięcy złotych.

Dla tych, którzy marzą o własnym koniu, ale nie są do tego w 100% przekonani, rozwiązaniem może być dzierżawa.
Konie do dzierżawy można bardzo łatwo znaleźć i wybrać z nich takiego, który nam pasuje. Ofert w Polsce jest mnóstwo, należy je dokładnie przestudiować. Sprawdź, gdzie koń przebywa i dowiedz się więcej na temat jego zdrowia. Popytaj znajomych, czy nie znają osoby opiekującej się zwierzęciem. Sprawdź, czy ktoś już z nią pracował w ten sposób i jakie ma o niej opinie. Taki wywiad środowiskowy da ci ogląd na sytuacje, kim jest właściciel i czy wart zaczynać z nim rozmowę.

Na czym polega dzierżawa konia?

Aby przekonać się, czy będziemy dobrymi opiekunami i czy nadajemy się do roli właściciela konia, warto zacząć od dzierżawy konia. Dzierżawa to układ między dwoma osobami, regulowany umową, z których jedna jest właścicielem konia, a druga chce go wydzierżawić. Umowa określa, jakie prawa i obowiązki ma osoba dzierżawiąca konia: ile razy w tygodniu do niego przyjeżdża, ile mogą trwać na nim jazdy, jak dzielą się koszty weterynarza i żywienia konia. Warto ustalić te wszystkie kwestie, aby w przyszłości uniknąć nieporozumień i konfliktów na tym tle.

dzierżawa konia
dzierżawa konia

Dlaczego właściciele zgadzają się na taką formę opieki nad koniem?

Wszystko kręci się wokół pieniędzy. Utrzymanie zwierzęcia w praktyce okazuje się sporym wyzwaniem finansowym. Dokonanie dzierżawy często redukuje wydatki, co znacznie ułatwia życie.

Sprawdź też: Jak śpi koń?

Dzierżawa konia kosztuje, dlatego niezbędne jest wyliczenie wszelkich wydatków

Jeśli dzierżawa wychodzi nam drogo, inną opcją jest współdzierżawa konia. Możesz wtedy współdzielić koszty z drugą osobą, która także dzierżawi konia. Koszty są wówczas znacznie niższe, ale tym bardziej warto ustalić, na jakich zasadach ma to wyglądać: ile czasu poświęcacie koniu wy, ile właściciel, którego dnia kto jeździ, kto kontaktuje się z właścicielem stajni.

Przygotuj się do rozmowy

Te wszystkie aspekty warto też wcześniej przemyśleć, aby być gotowym do rozmowy. Oczywiście decydujący głos w sprawach konia należy do jego właściciela i trzeba to respektować. Dzierżawa konia dobrze opisana w umowie jest świetnym rozwiązaniem i jest bardzo popularna w świecie jeździeckim.

Dzierżawa konia: jakie są twoje obowiązki?

To, że dzierżawisz konia, oznacza twoją odpowiedzialność za niego. Jeśli zadeklarowałeś się, że tego dnia do niego przyjedziesz, to nie powinieneś o tym zapomnieć lub nie przyjechać ze względu na brak pogody, czy ochoty. Koniem musisz się tak opiekować, jak gdyby był twój. Oczywiście twój współdzierżawca lub właściciel konia może cię zastąpić, ale nie nadużywaj tego. Dzierżawa to sprawdzian dla ciebie, musisz wykazać się poważnym podejściem do tematu.

Jak zajmować się dzierżawionym koniem?

Tak, jak byłby twój! Ale nie przywiązuj się zbytnio, by uniknąć rozczarowań.

W razie problemów z doborem prawidłowego żywienia: Zapytaj dietetyka Masters

  • Podstawowy granulat pasza dla koni Manege 20kg 1

    Podstawowy granulat, pasza dla koni ujeżdżeniowych – Manege 20kg

    89.00 
    Dodaj do koszyka
    Dodaj do obserwowanych
    Dodaj do obserwowanych
  • Slobbermeel 15kg mesz dla koni

    Slobbermeel 15kg – smakowity mesz, drobno mielony dla koni

    92.00 
    Dodaj do koszyka
    Dodaj do obserwowanych
    Dodaj do obserwowanych
  • LuzerneMix Special 20kg olejowana sieczka z lucerny 3

    LuzerneMix Special 20kg- olejowana sieczka z lucerny, pasza dla koni

    130.00 
    Dodaj do koszyka
    Dodaj do obserwowanych
    Dodaj do obserwowanych

Koń na wyłączność

To najdroższa opcja dzierżawy konia. Wtedy decydujesz o wszystkim, co jest związane z jazdą na danym koniu, jesteś prawie jak jego właściciel. Często taką propozycję można otrzymać od szkółki jeździeckiej. Wtedy w stajni osoby odpowiedzialne za zajmowanie się koniem pilnują, aby był czysty, miał co jeść, a ty przyjeżdżasz na swoje treningi. Nikt inny na nim nie jeździ tylko ty. Decydujesz, ile czasu mu poświęcasz.

Czego unikać w trakcie dzierżawy konia?

Na pewno nie gódźmy się na płacenie bez umowy. To prosta droga do konfliktów, pole do nadużyć, w którym ofiarą jesteś ty. Nie wchodź w paradę właścicielowi konia, jeśli nie zgadzasz się z jego decyzjami odnośnie wyboru weterynarza lub diety. Oczywiście porozmawiaj, spróbuj wpłynąć na niego, jednak pamiętaj, że to jego koń. Uważaj też, aby nie “zakochać” się w zwierzęciu. Chociaż zdarza się, że właściciele odsprzedają dzierżawione konie, to jednak w praktyce mogą być z tym problemy.

Koszty dzierżawy

Koszty mogą wynosić od 400 do 600 złotych, ale średnio w Polsce płaci się około 400 złotych. Szkółki lub stadniny oferują ceny około 250 złotych. To naprawdę atrakcyjna forma, zwłaszcza że opłacenie samego pensjonatu dla konia to nawet 1000 zł miesięcznie.

To dzierżawić, czy nie?

Jak najbardziej! To świetna forma sprawdzenia się w roli właściciela, sposób na oszczędność i rozeznanie w sposobach opieki.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Jak śpi koń?

jak śpi koń

Wielu z początkujących amatorów jeździectwa zadaje sobie pytanie: “jak śpi koń?“. Nic dziwnego, że ich to interesuje, przecież każdy myśli, że normalnie koń to mógłby się położyć, przecież w stajni ma wygodnie i miękko. Tymczasem często obserwujemy konie, które sobie stoją, a ktoś mądry mówi wtedy “że one śpią”. I jak tu być mądrym?

Koń rzadko się kładzie w naturze

Jest to spowodowane tym, że w naturze koń zawsze musi być gotowy do ucieczki. Musi szybko umieć się podnieść i być gotowym do sprawnego oddalenia się z niebezpiecznego miejsca. Dlatego konie śpią na stojąco. Rzadko kiedy występuję prawdziwa potrzeba położenia się u koni. Najczęściej kładzie się klacz, kiedy odbywa się poród. Często można zaobserwować to u starych koni. Także źrebięta lubią sobie pospać w cieniu mamusi. Jednak dorosłe konie raczej tego unikają. Dziwnie częste kładzenie się oraz inne towarzyszące objawy są powodem do niepokoju, ponieważ mogą wskazywać na poważne zaburzenia, np. kolkę.

Budowa konia umożliwia mu spanie na stojąco. Stawy w przednich kończynach blokują się, płyn w torebkach stawowych ulega zasuszeniu i noga konia ma problem ze zgięciem się. Wyjątkowa umiejętność pozwala na spanie w pozycji stojącej bez zmęczenia. Takie stan może trwać wiele godzin. Konie bardzo lubią tak spać. Nie znaczy to, że nigdy się nie kładą. Jednak muszą czuć się wówczas naprawdę bezpieczne, a i wtedy zawsze układają się w taki sposób, aby szybko móc się podnieść. Do snu częściej wybierają więc pozycję stojącą. Relaks u koni widać po ułożeniu tylnej kończyny, która jest zazwyczaj odstawiona. Podczas wypoczynku często dochodzi do zamiany “odpoczywającej” nogi.

Jeśli wejdziesz do boksu, a twój koń nie podniesie się natychmiast, to może to oznaczać, że czuje się z tobą naprawdę komfortowo i bezpiecznie. Jednak niech nie zwiedzie cię ta wizja: konie, które nie wstają na widok osoby wchodzącej na ich teren, mogą być chore, albo czuć duże zmęczenie. Zazwyczaj koń na widok właściciela wstaje się przywitać i wszelkie zachowania, które od tego odbiegają się niepokojące. Wszystko zależy jednak od indywidualnego przypadku, dlatego zawsze obserwuj swojego podopiecznego i bądź czujny, w celu zapobiegania ewentualnym problemom zdrowotnym.

Sprawdź też: Lizawki dla koni

Kiedy konie odpoczywają?

Nie tylko w czasie snu zachodzi to dziwne zjawisko. Także wtedy, kiedy konie odpoczywają, stawy blokują się. Jeźdźcy rozpoczynający trening muszą najpierw rozgrzać konia podczas stępu. Chodzi także o to, aby stawy mogły znowu nawilżyć się mazią stawową. Odpowiednio przygotowane do treningu konie mają mniejsze ryzyko doznać kontuzji. Dlatego tak ważne jest rozgrzanie kończyn.

Po jeździe konie potrzebują regeneracji, wtedy układają się w dogodnej dla siebie, stojącej pozycji i przymykają oczy. Relaks trwa kilkanaście lub kilkadziesiąt minut. Bardzo często po transporcie konie także potrzebują się wyciszyć, więc warto dać im czas na odetchnięcie w spokojnym miejscu.

Częste odpoczynki u konia nie powinny cię zdziwić. Konie potrzebują wielokrotnego snu w ciągu doby i często korzystają z takich chwil drzemki w stajni lub na pastwisku. Przerwy w wypoczynku mu nie przeszkadzają, bo w naturze zwierzęta te w zasadzie nigdy nie miały szansy na długi sen. Jednak od 20:00 do 5:00 rano nie powinno się koniom przeszkadzać, bo większą aktywność wykazują w ciągu dnia, a nie w czasie przerwy nocnej. W tym celu zazwyczaj zamyka się stajnie, aby nikt niepożądany nie przeszkadzał lokatorom, wtedy gdy “kładą się na spanie”.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Czym jest jazda konna?

czym jest jazda konna

Jeździectwo to piękny sport o wieloletniej tradycji. W niektórych krajach, na przykład w Anglii, część z dyscyplin jazdy konnej ma charakter narodowy. Konie i jeźdźcy są także częstym przedmiotem prac artystycznych: malarstwa, czy rzeźbiarstwa. O wyjątkowej relacji konia i człowieka napisano wiele opasłych tomów, a mimo to wciąż jest ona nie do końca poznana i bardzo indywidualna. Być może właśnie to przyciąga ludzi z całego świata do stajni.

Kiedy można zacząć naukę jazdy konnej?

Naukę jazdy można zacząć bardzo wcześnie. Niektóre osoby dysponują zdjęciami, na których mają 5 lat i dzielnie dosiadają jakiegoś kucyka. Dla niektórych przygoda z nauką jazdy tutaj dobiegła końca, ale część osób na dobre połknęła bakcyla i została z końmi na znacznie dłużej. Po pierwszych “kucykowych” doświadczeniach zazwyczaj przychodzi czas na lekcje jazdy konnej w szkółce jeździeckiego. Stajnie rekreacyjne zazwyczaj dysponują kilkoma końmi, specjalnie przygotowanymi do jazd szkółkowych. Czy tak jest zawsze? Uczniowie szkół nauki jazdy konnej z pewnością mogliby to zakwestionować. Jednak w teorii konie szkółkowe to raczej poczciwe stworzenia, spokojne, które dzielnie znoszą pierwsze kroki kursantów. Trening rekreacyjny trwa około godziny lub czterdziestu pięciu minut. Przygotowanie konia zajmuje czas do pół godziny. Przygotowanie polega na oczyszczeniu konia z kurzu, wyczyszczenia kopyt oraz osiodłanie go i założenie ogłowia z wędzidłem. Siodło stosowane w rekreacji to zazwyczaj uniwersalny sprzęt, który umożliwia wykonywanie różnych elementów treningu: od ujeżdżenia do skoków przez przeszkody. Ogłowie, wraz z wędzidłem, pozwala na sterowanie koniem w czasie jazdy.

Przed wejściem na konia po raz pierwszy zawsze trzeba przejść szkolenie. Instruktor omawia wszystkie zasady obowiązujące w stajni, w tym zasady bezpieczeństwa. Jazda konno niestety jest urazowa. Przed wypadkami może nas ustrzec zdrowy rozsądek, uwaga, stosowanie się do zasad. Aby ograniczyć skutki upadków z koni, należy zawsze nosić kask. Kask jeździecki chroni głowę. Warto zaopatrzyć się w rękawiczki, które chronią dłonie przed otarciami. Specjalne spodnie – bryczesy – mają wzmocnienia w miejscach, gdzie łatwo o przetarcia. Jeśli nie wiemy, na co się zdecydować, to warto zapytać instruktora jazdy konnej o polecenie sprzętu. Stajnia, do której zdecydowaliśmy się uczęszczać, na pewno posiada też sprzęt do pożyczenia. Dobrze jest przetestować rzeczy, zanim zdecydujemy się je kupić. Do wyboru mamy cały rynek, który oferuje wszystko, co niezbędne.

Sprawdź naszą ofertę: Pasze dla koni

Od czego zaczynamy naukę?

Na początek instruktor może wziąć cię na tzw. oprowadzankę. Prowadzi wówczas ciebie i konia, na zamkniętym terenie. Koń niczego się nie płoszy, a ty możesz wczuć się w siodło i ruchy zwierzęcia. Koń idzie w stępie, czyli mówiąc prościej, po prostu spaceruje. Właściwa nauka jazdy konnej zaczyna się jednak od pracy na lonży. To tam możesz ćwiczyć podstawowe chody koni, czyli stęp, kłus i galop. Instruktor jazdy konnej uczy cię, na czym polega odpowiedni dosiad, anglezowanie, jak zakłusować lub zagalopować. Koń biega po kole, a w środku nauczyciel trzyma za tzw. lonżę, czyli długą taśmę, na której uwiązany jest zwierzak. Do pewnego czasu takie jazdy na pewno będą ci wystarczać. Jednak gdy tylko poczujesz się pewniej w siodle, będziesz mógł zacząć uczestniczyć w zajęciach grupowych. Umiejętności zdobyte na lonży należy dalej rozwijać. Grupy, które uczą się jeździć konno, liczą do 10 osób, w zależności od wielkości czworoboku. Jazda konna w grupie ma wady i zalety. Niewątpliwą zaletą jest to, że podczas jazdy konnej można poznać wielu ciekawych ludzi, którzy kochają zwierzęta i są zaangażowani w życie stajenne. Do wad można zaliczyć przepełnienie ujeżdżalni lub padoku. Jednak przy dobrej organizacji pracy można temu zapobiegać. Wiele koni na ujeżdżalni zawsze stwarza więcej problemów. Ale nauka jazdy w kilka osób to naprawdę świetny sposób na spędzanie wolnego czasu!

Jak się ubrać na jazdę konną?

Strój jeździecki jest niezbędny dla wygody i bezpieczeństwa jazdy. Oprócz odpowiednich spodni należy zaopatrzyć się w specjalne buty. Są szyte ze skóry, dzięki temu są wytrzymałe. Sztyblety nie zaklinują się w strzemionach. Jazda konna w takich butach to prawdziwa przyjemność. Na górę ciała warto założyć bluzę niekrępującą ruchów. Kurtka nie może szeleścić, ponieważ niektóre konie mogą się płoszyć. Jeśli jest gorąco, to zwykły T-shirt powinien wystarczyć. Naukę jazdy konnej można kontynuować tylko wtedy, jeśli ma się odpowiednie ubranie. W przeciwnym razie można spowodować wypadek. Współpraca z koniem nie należy do łatwych, zwłaszcza na początku drogi. Nie warto ryzykować niewłaściwym strojem.

Zalety jazdy konnej

Jazda konna uczy cierpliwości, empatii, sumienności i pokory. Praca z koniem to dla wielu wyprawa w głąb siebie i zmierzenie się z własnymi słabościami, lękami i wewnętrznymi przeszkodami. Decydując się na zajęcia z końmi, możemy odbyć fascynująca drogę, która otworzy przed nami zupełnie nowe możliwości. Jazda konna pozwala poczuć się wewnętrznie silnym, zdyscyplinowanym i dumnym z nowych umiejętności.

Jeśli masz chęć, możesz zacząć czytać książki i poradniki jeździeckie. Na rynku dostępna jest też prasa jeździecka. Z materiałów można wyczytać wiele przydatnych informacji, które uzupełnią twoją wiedzę. Przede wszystkim powinieneś znać podstawowe zasady fizjologii konia, odżywiania, dowiedzieć się więcej o psychice koni i ich charakterze. Jazda konna bez tej wiedzy jest utrudniona. Warto nabyć także teoretyczne umiejętności, które znacznie wesprą rozwijanie się tych praktycznych.

Jazda konna z punktu widzenia wielu osób wpływa bardzo terapeutycznie na człowieka. Jest nawet specjalna gałąź jeździectwa, hipoterapia, której zadaniem jest rehabilitacja osób niepełnosprawnych. Specjalnie wyszkoleni instruktorzy trenują z pacjentami, aby maksymalnie usprawnić ich umiejętności psychofizyczne. Mamy tutaj przykład na wielki potencjał, który płynie z pracy z końmi. Warto pomyśleć o jeździectwie także w odniesieniu do nastolatków. To pasja, która uczy odpowiedzialności, często polega na ciężkiej pracy fizycznej i zbliża do innych ludzi. To bardzo dobry pomysł na otworzenie nastolatka w trudnych dla niego momentach powiązanych z dorastaniem. To szansa na pogłębienie z nim relacji i nauka bardzo przydatnych życiowych umiejętności.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Hubertus czyli święto jeźdźców i myśliwych

święto hubertus

Świat jeździecki w swoim kalendarzu ma bardzo wiele ciekawych i wartych uwagi imprez. Zarówno w sezonie letnim, jak i zimowym znajdzie się sporo pozycji, które wielu uzna za interesujące, czy wręcz obowiązkowe. Jest też święto, które elektryzuje właściwie każdą stajnię. Jest to hubertus, obchodzony w okolicy 3 listopada. To święto myśliwych, polowań, ale i jeźdźców. Nie jesteś zwolennikiem polowania? To żadna przeszkoda. Jeśli jeździsz konno, to spokojnie możesz brać udział w dniu św Huberta.

Hubertus, czyli święto myśliwych i jeźdźców

Co roku organizowane jest wydarzenie, które kochają koniarze. Hubertus to gonitwa koni, która ma na celu złapanie lisa. Oczywiście nie chodzi o prawdziwego lisa. Jeden z uczestników przebiera się za lisa – do kurtki ma przyczepioną rudą kitę . Reszta uczestników goni go, próbując zerwać mu lisią kitę.

Legenda związana z dniem św Huberta

Dawno temu, około 655 roku żył możny pan, Hubert. Pochodził z zacnego rodu Merowingów. Jego ulubionym zajęciem były polowania. Stąd też jest patronem myśliwych. Hubert całe dnie spędzał na krwawym hobby, chodził po lasach, uganiając się za zwierzyną. Pewnego dnia ścigał białego jelenia. Był to niezwykły jeleń, albinos. Legenda mówi, że zdarzenie miało miejsce w Wielki Piątek. W pewnym momencie Hubert zobaczył krzyż pomiędzy rogami zwierzęcia i usłyszał głos, który nakazał mu zmianę dotychczasowego zachowania i zaprzestania polowania. Możny zrozumiał, że jego postępowanie było niegodziwe i niestosowne. Dodatkowo pojął, jak grzeszne i próżne było jego dotychczasowe życie. Ponoć wtedy Hubert udał się do pewnego zakonnika i rozpoczął surowe i skromne życie. Po czasie został mianowany biskupem i poświęcił się głoszeniu woli Bożej. Zrobił wiele dobrego dla ludzkości. Po jego śmierci ciało nie uległo jeszcze długo rozkładowi. Z Huberta uczyniono świętego, a na jego cześć organizowane są, zgodnie z tradycją, hubertusy. W Polsce po raz pierwszy wydarzenie miało miejsce w 1930 roku, w Spale. Pierwszym organizatorem święta został prezydent, Ignacy Mościcki. Do tej pory w kościele katolickim obchodzone jest wspomnienie liturgiczne.

Sprawdź też: Rozmiary czapraków dla koni

Patron jeźdźców, myśliwych i leśników

Chociaż święty Hubert zaprzestał polowań, to na jego cześć odbywały się łowy zwierzyny w okolicach 3 listopada. Hubertusa mogą jednak obchodzić osoby, które nie zgadzają się z ideą zabijania zwierząt. W końcu z jednej strony tak naprawdę Hubert zaprzestał krwawej pasji. Jeździecka gonitwa nie ma nic wspólnego z zabijaniem, a potrafi być bardzo widowiskowa. Jeśli w okolicy ktoś organizuje gonitwę św Huberta, to warto się przejść i zobaczyć jak to wygląda. Ten, kto zerwie kitę z ramienia “lisa” ten wygrywa, po czym robi rundę honorową. Wszyscy klaszczą i kibicują mu w trakcie. Nie często odbywają się tego typu święta. To ma wymiar rodzinny i często organizowane są całe pikniki skupione wokół obchodzenia hubertusa. Takiego dnia się nie zapomina!

Hubertus to atrakcja mocno związana z tradycją. Obchodzenie tej imprezy ma zapewnić pomyślność w nowym roku.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Maści koni

maści koni

Jeśli interesujesz się końmi już od jakiegoś czasu, z pewnością wiesz, że mają one różne maści. Dla nowicjuszów w tym temacie, wyjaśniamy jednak czym jest umaszczenie konia.

Maść konia to nic innego jak kolor jego sierści. W niektórych przypadkach określając jakiej maści jest koń, bierzemy pod uwagę również kolor jego grzywy i ogona lub cechy takie jak jabłkowitość sierści. To jakiej maści jest nasz koń zależy w dużej mierze od uwarunkowań genetycznych. Tak jak u ludzi genetyka odpowiada za kolor włosów, tak u koni geny recesywne i dominujące decydują o umaszczeniu z jakim na świat przychodzi źrebię. Im więcej pigmentu będzie w okrywie włosowej, tym bardziej intensywna będzie maść konia. Krzyżówka pozwala na modyfikację maści koni.

 

Umaszczenie koni ze względu na ich cechy fenotypowe dzielimy na:

  • Podstawowe, czyli gniady koń, kary koń, kasztanowaty koń.
  • Rozjaśnione, czyli maści kare przydymione, izabelowate, jelenie, kremowe, perłowe i kremowe przydymione, a także pieczarkowe, szampańskie, bułane i srebrne.
  • Wzory sierści białej, czyli maści uwarunkowane przez geny odpowiadające za depigmentację pewnych obszarów sierści, takie jak: umaszczenie dereszowate, rabicano, umaszczenie siwe, maść białą, srokatą oraz tarantowatą.

W kontekście maści koni warto zaznaczyć, że w większości przypadków umaszczenie nie jest cechą rasową. Tylko nieliczne rasy charakteryzują się konkretnym kolorem umaszczenia – haflinger, appaloosa, konik polski, palomino, koń fiordzki, koń fryzyjski oraz albino.

 

Maści podstawowe

Podstawowe maści koni, czyli maść kasztanowata, maść kara i maść gniada to najczęściej występujące wśród koni maści. Pomimo tego, że są one jednolite, nie są jednak w każdym przypadku identyczne. Jak zatem rozpoznać jakiej maści jest nasz koń?

Maść kasztanowata

Maść kasztanowata charakteryzuje się brązowożółtym lub rudym zabarwieniem sierści. Grzywa i ogon konia kasztanowatego są w tym samym odcieniu lub nieco jaśniejsze, a na kończynach nie występuje czarne podpalanie. Najlepszym gatunkiem obrazującym umaszczenie kasztanowate jest koń fryderyksborski. Jednak również wśród tego rodzaju maści koni możemy wyróżnić kilka innych, w zależności od tego, jaki jest odcień sierści.

  • Maść jasnokasztanowata – sierść konia tej maści jest rudawożółtawa, z kolei grzywa i ogon nieco jaśniejsze (w niektórych przypadkach prawie białe). Dodatkowo u koni janokasztanowatych często obserwujemy rozjaśniane dolne partie nóg.

maść jasnokasztanowata

  • Maść ciemnokasztanowata – sierść konia tej maści jest ciemnoruda (w różnych tonacjach tej barwy – niekiedy nawet w odcieniu czekoladowym), z kolei grzywa i ogon są tej samej barwy.

maść ciemnokasztanowata

  • Maść brudnokasztanowata – sierść konia tej maści jest ciemnokasztanowata, z kolei grzywa i ogon w jaśniejszym odcieniu (niekiedy prawie białe).

maść brudnokasztanowata

Maść gniada

Maść gniada charakteryzuje się brązową sierścią oraz czarną grzywą i ogonem. Co ciekawe, w tym przypadku sierść może mieć zabarwienie od jasnobrązowego poprzez brunatną do prawie czarnej. Jednym z przedstawicieli koni gniadej maści jest Cleveland Bay. Umaszczenie gniade dzielimy na:

  • Maść jasnogniadą – sierść konia tej maści jest brązowożółta, z kolei grzywa i ogon pozostają ciemne.

maść jasnogniada

  • Maść gniada – sierść konia tej maści jest brązowo-rudawa, z kolei grzywa i ogon pozostają ciemne.

 

  • Maść ciemnogniada – sierść konia tej maści jest ciemnobrązowa (często są na niej widoczne ciemniejsze “jabłka”, z kolei grzywa i ogon pozostają czarne.

maść ciemnogniada

  • Maść skarogniada – sierść konia tej maści jest w większości czarna. Barwę ciemnobrunatną lub podpalaną można zaobserwować jedynie na nozdrzach i słabiznach, w okolicy pachwin i na górnej części kończyn ( po ich wewnętrznej stronie).

maść skarogniada

Maść kara

Maść kara to jedna z najbardziej majestatycznych maści koni. Doskonałym przedstawicielem tej maści jest koń fryzyjski, który ma całkowicie czarną sierść, grzywę i ogon.

maść kara

Umaszczenia rozjaśniane

 

Maści rozjaśniane to przede wszystkim umaszczenia kremowe, tworzone z użyciem genu Cream. Wśród nich wyróżniamy następujące rodzaje umaszczenia:

Maści kremowe, tworzone z użyciem genu Cream:

  • Maść izabelowata (palomino), czyli rozjaśniona maść kasztanowata (sierść od żółtawej, często też pomarańczowej po czekoladową, grzywa i ogon jaśniejsze, niekiedy nawet białe, oczy i skóra rozjaśnione).

maść izabelowata

  • Maść kara przydymiona, czyli rozjaśniona maść kara (sierść czekoladowa, grzywa i ogon rudawe, oczy i skóra rozjaśnione).
  • Maść jelenia, czyli rozjaśniona maść gniada (sierść od jasnej, wręcz beżowej, po ciemnobrązową, grzywa i ogon ciemnoczekoladowe, oczy i skóra rozjaśnione). Maść jelenią często można pomylić z bułaną, jednak zazwyczaj konie z maścią jelenią nie mają pręgowania.
  • Maść cremello, czyli podwójnie rozjaśniona maść kasztanowata (sierść kremowa, skóra różowa praktycznie całkowicie pozbawiona pigmentu, a oczy często w odcieniach błękitu).

maść cremello

  • Maść smoky cream, czyli maść kara z dwoma allelami genu Cream (sierść jest zazwyczaj szarokremowa, skóra różowa, a oczy często w odcieniach błękitu).
  • Maść smoky black, czyli rozjaśniana maść kara (sierść czekoladowa, grzywa i ogon rudawe, skóra i oczy rozjaśnione).
  • Maść perlino, czyli podwójnie rozjaśniona maść gniada (sierść jest zazwyczaj kremowa, grzywa i ogon zaś nieco ciemniejsze, skóra różowa, a oczy często w odcieniach błękitu).

 

Maści bułane, tworzone z użyciem genu Dun:

  • Maść czerwonobułana charakteryzuje się szyją w odcieniu beżoworudym, z kolei głowa i nogi zazwyczaj pozostają rude. W tej maści koni występuje również rude pręgowanie.
  • Maść myszata charakteryzuje się szarą kłodą i szyją, podczas gdy głowa i nogi są ciemniejsze. Również w przypadku koni myszatych mamy do czynienia z pręgowaniem. Dodatkowo charakterystyczne dla tej maści jest dwukolorowe włosie w ogonie i grzywie.
  • Maść bułana charakteryzuje się żółtawą lub popielatoburą sierścią, natomiast kłoda i szyja pozostają w odcieniach jasnego brązu. Głowa oraz nogi są z kolei ciemniejsze, niekiedy nawet czarne. Tutaj również występuje pręgowanie (w szczególności na nogach, grzbiecie i grzywie. Na grzywie i ogonie możemy zaobserwować 2 kolory włosia – czarne i maściste.

 

Maści srebrne, tworzone z użyciem genu Silver:

  • Maść kara srebrna, charakteryzuje się sierścią rozjaśniona do czekoladowej. Przy tym umaszczeniu grzywa i ogon pozostają białe. Typowa jest również jabłkowitość, która często występuje, jednak zanika z wiekiem.
  • Maść gniada srebrna, charakteryzuje się brązową sierścią (bez rozjaśniania), jednak występują podpalania na nogach rozjaśnione do koloru czekoladowego. Grzywa i ogon u koni tej maści pozostają białe.

 

Maści szampańskie, tworzone z użyciem genu Champagne:

  • Maść złotoszampańska – charakteryzuje się złotą sierścią oraz grzywą i ogonem pozostającymi w tym samym odcieniu (ewentualnie nieco jaśniejszym).
  • Maść klasyczna szampańska – charakteryzuje się sierścią w kolorze kawy z mlekiem oraz grzywą i ogonem w odcieniach rudości.
  • Maść bursztynowoszampańska – charakteryzuje się złotobrązową sierścią połączoną z ciemniejszymi kończynami, grzywą i ogonem.

 

Wzory białej sierści

Wzory białej sierści to nieco inny typ maści koni, gdyż mogą one występować na bazie każdej spośród opisanych wyżej maści. Na tej podstawie wyróżniamy następujące maści końskie:

  • Maść dereszowata – ta maść charakteryzuje się występowaniem białych włosów na tle maści zasadniczej. W przypadku tych koni umaszczenie zasadnicze dominuje na głowie, szyi, dolnej partii kończyn oraz grzywie i ogonie.

maść dereszowata

  • Maść rabicano charakteryzuje się występowaniem białych włosów w pachwinach, na żebrach (w tym miejscu często tworzą charakterystyczne pasy) oraz w okolicach ogona. Konie tego umaszczenia często są mylone z dereszowatymi.
  • Maść siwa – Źrebaki maści siwej rodzą się w maści zasadniczej, natomiast w okresie wzrostu następuje u nich stopniowa utrata pigmentu, która skutkuje siwieniem. Zazwyczaj siwienie zaczyna się w okolicy głowy, aby stopniowo przechodzić w kierunku zadu.

maść siwa

Maści srokate

Maści srokate cechują się występowaniem dużych, plam białej sierści na całym ciele, podczas gdy ich ogon i grzywa pozostają białe lub dwukolorowe. Wśród maści srokatych wyróżniamy:

maść srokata

  • Maść tobiano, wśród której wyróżniamy z kolei wzór tobiano (Biała sierść zasadnicza, na której występują maściste plamy o gładkich krawędziach. Na nogach widoczne odmiany) i calico tobiano (można ją zaobserwować u koni rozjaśnianych genem Cream, poza plamami widocznymi u koni z klasycznym wzorem tobiano występują łaty nieobjęte rozjaśnianiem np. kasztanowate).

 

  • Maść overo, wśród której wyróżniamy wzór frame overo (plamy maściste o nieregularnych brzegach tworzą ramkę wokół występujących plam białych, nogi zazwyczaj maściste, a na głowie widoczne odmiany), wzór sabino (plamy o nieregularnych brzegach ulokowane na nogach, głowie i brzuchu, a w niektórych przypadkach na całym ciele konia), wzór splash white (plamy pojawiają się od kończyn w górę i mają gładkie brzegi, przez co koń wygląda jakby wszedł do białej farby, dodatkowo u tych koni często występują również niebieskie oczy).

 

Maść biała

Konie o białej maści są całkowicie białe, a ich skóra jest różowa. Wynika to z braku pigmentu. Oczy zazwyczaj pozostają brązowe, choć w niektórych przypadkach bywają niebieskie.

 

Maść tarantowata

Zazwyczaj konie umaszczenia tarantowatego posiadają maść zasadniczą, na której występują pstrokate wzory. Ze względu na ich układ możemy wyróżnić:

  • leopard (na białej sierści występują duże plamki),
  • duch (niewielka ilość kropek skumulowana w kształt trójkąta tuż nad kopytami),
  • wzór cętkowany (podobny do leoparda, ale plamki są mniejsze),
  • płatki śniegu (koń na maści zasadniczej posiada małe, białe kropki),
  • wzór werniksowaty (przypomina nieco dereszowatość – na białej sierści widoczne są maściste włosy w okolicy kości),
  • wzór oszroniony (włoski maściste wymieszane są z białymi przez co wygląda to jakby konia pokrywał szron),
  • derka z plamami (na zadzie widoczna jest biała, postrzępiona plama, na którą nachodzą ciemne plamy),
  • derka bez plam (na zadzie widoczna jest biała, postrzępiona plama).

 

Odmiany

O odmianach wspomnieliśmy już wcześniej podczas charakterystyki poszczególnych maści koni. Nie mają one wpływu na umaszczenie, czym więc są? Odmiany to nic innego, jak białe plamy występujące na umaszczeniu podstawowym. Ze względu na ich wygląd wyróżniamy:

  • skarpetkę – biały pas występujący na nodze,

odmiana skarpetka

  • koronkę – wąski biały pasek na nasadzie kopyta,
  • pończoszkę – wąski biały pas na stawie skokowym,

odmiana pończoszka

  • gwiazdkę – pojedyncza, biała plama na wysokości oczu,

odmiana gwiazdka

  • chrapkę – pojedyncza biała plama pomiędzy nozdrzami konia,
  • łysinę – podłużny, biały pas ciągnący się przez cały pysk,

odmiana łysina

  • strzałkę – podłużny, biały pas o rozszerzonej górze, zwężający się ku dołowi ulokowany na pysku,

odmiana strzałka

  • latarnię – plama zachodząca częściowo na oczy i pysk, rozszerzona u góry.

maść latarnia

Poprawne rozpoznanie maści koni często dostarcza wielu problemów. Warto jednak wiedzieć jakie rodzaje umaszczenia występują w przyrodzie, a także znać charakterystyczne dla koni odmiany. Są to ich cechy indywidualne, wpisywane do dokumentów, ze względu na to, że spełnią ważną rolę identyfikacyjną.

 

Ciekawostki

  • W rzeczywistości gen Silver, rozjaśnia jedynie czarny pigment, tak więc konie kasztanowate mogą być nosicielami tego genu, pomimo tego, że nie widać go w ich umaszczeniu.
  • Konie, u których występuje gen Champagne mają nakrapianą skórę, a ich oczy znacznie zmieniają się z wiekiem – u źrebiąt są niebieskie (podobnie jak u noworodków), następnie stają się zielone, a finalnie brązowe.
  • Źrebięta koni maści dereszowatej przychodzą na świat z ciemnym umaszczeniem, natomiast dereszowatość pojawia się przy pierwszej wymianie włosa.
  • Konie o białym umaszczeniu nie są albinosami. Albinosy w ogóle nie występują u koni.

Rozmiary czapraków dla koni

rozmiary czapraków

Czaprak dla konia to nieodzowny element wyposażenia jeździeckiego. Szczególnie jeśli koń używany jest do jazdy wierzchem. Czaprak ma za zadanie przede wszystkim chronić grzbiet zwierzęcia podczas jazdy, dlatego umieszczamy go pod siodłem. Jednak nie jest to jedyna rola jaką pełnią czapraki. Nie bez powodu są one nazywane również potnikami. Czapraki są niezwykle cenione szczególnie podczas intensywnej jazdy, kiedy to ich właściwości chłonne pozwalają absorbować pot produkowany przez zwierzę.

Na co zwrócić uwagę

Wybierając czaprak dla konia warto znać dostępne na rynku rozmiary czapraków. Możemy spotkać się z różnymi oznaczeniami, jednak najczęściej używane to:

  • VS – czapraki wszechstronne
  • DL/DR – czapraki ujeżdżeniowe
  • SR – czapraki skokowe (tak zwane łezki)
  • VSD – czapraki wszechstronne o profilu ujeżdżeniowym
  • VSS – czapraki wszechstronne o profilu skokowym
  • „West” – czapraki pod siodła westernowe

Przeglądając rozmiary czapraków możemy się również spotkać z oznaczeniami typu PSV, PVSS, PVSD, PDR/PDL, PSR. Będą one odpowiednie dla przeznaczenia wymienionego wyżej, natomiast lepiej dopasowane do kuców i małych koni (Stąd skrótowe P pochodzące od „pony”).

Dodatkowo możemy natknąć się również na podział rozmiarów czapraków ze względu na ich krój. W tym wypadku będą to:

  • Czapraki pełne, które charakteryzują się kształtem zaokrąglonego prostokąta dzięki czemu zapewniają osłonę również na bok
  • Czapraki wycięte, które są zbliżone kształtem do siodła, a tym samym bok zwierzęcia pozostawiają odsłonięty.
  • Pady, czyli czapraki w kształcie prostokąta zakrywającego bok konia.

W naszym sklepie dostępne są czapraki w kolorze białym i granatowym w wersji full. Oznacza to, że są one o kroju pełnym. W karcie produktu znajduje się również oznaczenie VS i DL, co zgodnie z wcześniejszym objaśnieniem rozmiarów czapraków oznacza, że są one wszechstronne i odpowiednie do ujeżdżania. Oferowane przez nas czapraki są wykonane z wysokiej jakości pianki, która zapewnia wysoki komfort użytkowania.

Rozmiary czapraków to dla Ciebie za mało? Chcesz wiedzieć o koniach jeszcze więcej?

Zapraszamy na naszego Facebooka i Instagram, gdzie codziennie mamy dla Was porcję wiedzy i ciekawostki na temat końskiego życia.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Konie gorącokrwiste

rasy koni gorącokrwistych

Konie ze względu na ich temperament dzielimy na te gorącokrwiste i zimnokrwiste. Różnią się one między sobą jednak nie tylko temperamentem, ale również budową. Więcej o podziale ras koni pisaliśmy tutaj. Jeśli więc interesuje Cię ta tematyka zachęcamy do zapoznania się z artykułem.

Konie gorącokrwiste są niezwykle cenione w sporcie ze względu na ich żywe usposobienie oraz lekką budowę pozwalającą na rozwijanie dużych prędkości. Dzięki lekkiej szacie są one również mniej podatne na przegrzanie podczas wysiłku, co nie pozostaje bez znaczenia podczas wyścigów. Jednak mimo podobnych cech, różne rasy koni gorącokrwistych mają odmienną maść, wysokość czy też inne cechy fenotypowe. Nie mniej jednak każdy koń gorącokrwisty wymaga stanowczej ręki i niemałych umiejętności hodowlanych, które pomogą okiełznać jego temperament. Warto również wspomnieć, że wśród ras koni gorącokrwistych bardzo często spotykamy się z domieszką krwi angielskiej, niezależnie od tego czy są to rasy europejsko-zachodnie, orientalne, południowo-amerykańskie czy inne odmiany i rasy koni gorącokristych. 

Historia wskazuje, że konie gorącokrwiste pochodzą od orientalnych ras żyjących na stepach azjatyckich. Jednak ze względu na różnice w ich budowie wyróżniamy kilka kategorii ras koni gorącokrwistych według których możemy je sklasyfikować.

Sprawdź też: Maści koni

Rasy koni gorącokrwistych – europejsko-amerykańskie

Rasy europejsko-amerykańskie to najliczniejsza grupa, którą możemy wyodrębnić spośród koni gorącokrwistych. Najważniejsze z nich to:

  • Koń andaluzyjski,
  • Koń pełnej krwi angielskiej,
  • Angloarab,
  • Koń holsztyński,
  • Angloarab Shygya,
  • Brumby,
  • Koń fryzyjski,
  • Halfinger,
  • Koń lipicański,
  • Koń małopolski,
  • Quater Horse,
  • Koń śląski,
  • Koń westfalski.

Rasy koni gorącokrwistych – orientalne

konie gorącokrwiste
konie gorącokrwiste

Orientalne rasy koni gorącokrwistych reprezentują odmiany uznawane za najpiękniejsze konie świata. Wśród nich wyróżniamy cenione przez wszystkich hodowców konie pełnej krwi arabskiej, które pomimo swojego temperamentu są zaskakująco posłuszne, a do tego w galopie nie mają sobie równych. Do orientalnych ras koni gorącokrwistych zaliczamy również:

  • Konia achał-tekińskiego,
  • Konia jomudzkiego,
  • Perskiego konia arabskiego,
  • Konia kurdyjskiego,
  • Syryjskiego konia arabskiego,
  • Tchenerani,
  • Konia berberyjskiego.

Rasy koni gorącokrwistych – południowo amerykańskie

Wśród tych ras koni gorącokrwistych możemy wyróżnić kilka kolejnych ras, które najczęściej są użytkowane pod siodło. Będą to:

  • Caballo Chileno,
  • Criollo,
  • Crioulo,
  • Llareno,
  • American Paint Horse.

Rasy koni gorącokrwistych – inne

Ze względu na pochodzenie i odmianę koni gorącokrwistych, oprócz wymienionych wyżej ras możemy wyróżnić również inne, takie jak:

  • indyjski koń wojskowy,
  • karacabey,
  • koń kazachski,
  • murgese 

Tak więc mówiąc o rasach koni gorącokrwistych warto jest mieć na uwadze, że wśród nich mamy wiele odrębnych, różniących się między sobą odmian. Pomimo podobnego, gorącego temperamentu każda z nich charakteryzuje się czymś innym, wymaga więc również innego żywienia. Jeśli zastanawiasz się jakie żywienie będzie najbardziej odpowiednie dla Twojego konia zachęcamy do kontaktu z nasza dietetyczką.

UWAGA! Dla niecierpliwych uruchomiliśmy nową opcję szybkiego dobrania paszy poprzez skrócony formularz.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Brak apetytu u konia

brak apetytu u konia

Każda, nawet najmniejsza zmiana w zachowaniu Twojego konia może świadczyć o wystąpieniu problemów zdrowotnych. Przerzedzająca się sierść, brak apetytu u konia, niechęć do treningów – jeśli zauważyłeś u swojego 4 kopytnego przyjaciela któryś z tych objawów koniecznie zareaguj. Pobieranie paszy od jakiegoś czasu stanowi problem dla Twojego konia? Dowiedz się skąd wziął się ten nagły brak apetytu u konia.

Żywienie koni zgodne indywidualnie dobranym dla każdego zwierzęcia planem diety jest kwestią nad wyraz kluczową. Pasza dla koni w odpowiedniej ilości, siano oraz niezbędne minerały,  dostarczają mu nie tylko odpowiednią dawkę składników odżywczych niezbędnych do prawidłowego rozwoju, ale także energię na cały dzień.

Brak apetytu u konia – przyczyny

Dotychczas Twojego konia ciężko było odciągnąć od paszy, jednak coś się nagle zmieniło. Systematyczne pobieranie paszy zastąpił brak apetytu u konia?

Przyczyną takiego stanu rzeczy może być:

  • zmiana warunków życia – konie są zwierzętami bardzo wrażliwymi: końska depresja, niska pozycja w hierarchii stada, lęk separacyjny po zmianie stajni – pobierane paszy może być w tych przypadkach bardzo kłopotliwe.
  • nowa pasza dla koni – konie nie lubią nagłych zmian, dlatego brak apetytu u konia może potwierdzać fakt, że schemat żywienia koni zgodnie z którym wprowadzasz nowości się nie sprawdza.
  • ból – wrzody żołądka, problemy z zębami, owrzodzenie jamy ustnej i zapalenie przełyku, to główni winowajcy mający wpływ na brak apetytu u konia.
  • przekarmianie paszą treściwą – pamiętaj, że Twój koń owszem powinien jeść dużo jednak w małych porcjach; efektem przekarmienia jest kolka, wówczas konieczna jest NATYCHMIASTOWA konsultacja z weterynarzem.
  • Profit 20kg jabłkowe musli dla koni niejadków

    Profit 20kg- jabłkowe musli dla koni wybrednych i niejadków

    133.00 
    Dodaj do koszyka
    Dodaj do obserwowanych
    Dodaj do obserwowanych
  • BasisMuesli 20kg pieczone musli dla koni z drobnymi granulkami

    BasisMuesli 20kg – pieczone musli dla koni z drobnymi granulkami

    104.00 
    Dodaj do koszyka
    Dodaj do obserwowanych
    Dodaj do obserwowanych
  • Sieczka z lucerny dla koni 10kg - olejowana czysta lucerna

    Sieczka z lucerny dla koni 10kg – olejowana czysta lucerna

    88.00 
    Dodaj do koszyka
    Dodaj do obserwowanych
    Dodaj do obserwowanych

Pobieranie paszy – diagnostyka na brak apetytu u konia i leczenie

W przypadku jakichkolwiek niepokojących zmian w zachowaniu konia konieczna jest konsultacja z weterynarzem. Leczenie „na własną rękę” stanowi zagrożenie dla życia Twojego konia!

 Jeśli masz pytania dotyczące diety swojego konia, skontaktuj się z naszym dietetykiem. 

Zobacz też nasze inne artykuły: