Zespół Cushinga u koni

zespół cushinga

Powolna wymiana włosa, nadmierna potliwość, skłonność do kolek, przedłużający się ochwat, osowiałość, zaburzenia widzenia – te symptomy świadczą o jednym, to najprawdopodobniej zespół Cushinga u koni.

Zespół Cushinga u koni – przyczyny występowania

Czym właściwie jest zespół Cushinga u koni? Jak podaje literatura naukowa jest to dysfunkcja części pośrodkowej przysadki mózgowej, na którą narażone są przede wszystkim konie pony, klacze, kuce oraz starsze konie (w wieku powyżej 15 lat). Co ciekawe choroba ta nie jest typowa dla koni, zdecydowanie częściej dotyka ona psy oraz ludzi, dlatego też zespół Cushinga u koni często nazywany jest „chorobą podobną do zespołu cushinga”.

Niepokojące objawy – zespół Cushinga u koni

Oprócz wcześniej wspomnianych symptomów Twój niepokój powinny wzbudzić także:

  • wielomocz i nadmierne pragnienie;
  • isnulinoodporność;
  • nierównomiernie rozłożona tkanka tłuszczowa;
  • zaburzenia płodności;
  • problemy ze wzrokiem;
  • nadmierny apetyt (lub wprost przeciwnie jego całkowity brak);
  • gorsza odporność;

Jeśli zauważyłeś u swojego konia te objawy, to prawdopodobnie zespół Cushinga u koni dopadł także jego organizm, jednak aby być pewnym należy wykonać odpowiednie testy i badania, wśród nich m.in.: test stymulacji z wykorzystaniem ACTH,  test supresji deksametazonem oraz stymulacji TRH.

Zespół Cushinga u koni: leczenie

Niestety, mimo rozwoju technologii i niezliczonej ilości badań, współczesna medycyna nie jest stanie zaproponować skutecznego rozwiązania na zespół Cushinga u koni, a konkretniej na całkowite pozbycie się go z końskiego organizmu. 

Jednakże istnieje sposób, dzięki któremu możesz nieco poprawić kondycję zdrowotną swojego konia – jest nim terapia. Dzięki odpowiednio dobranej terapii jesteś w stanie przedłużyć życie konia nawet od 5 do 7 lat! Jednak sposobem na zespół Cushinga u koni jest nie tylko terapia, ale również odpowiednia dieta. Pasza dla koni której nie należy podawać, to pasza o wysokiej zawartości lekkostrawnych węglowodanów.

Jeśli masz dodatkowe pytania dotyczące doboru odpowiednich pasz, skontaktuj się z naszym dietetykiem

Zobacz też nasze inne artykuły:

Koń w dziejach – końska historia

koń w dziejach

Koń – człowiek, początki przyjaźni

Zastanawialiście się kiedyś, jak długo konie żyją w warunkach udomowionych?  Otóż koń został udomowiony już około 3,5 tys. lat p.n.e. w Kazachstanie. Już wtedy ludzie docenili, jak ogromną pomocą w codziennym życiu może być dla nich koń. Ludności europejskiej zajęło to jednak zdecydowanie dłużej – Europejczycy udomowili konia dopiero 1500 lat p.n.e. Jeśli chodzi o konie żyjące w warunkach naturalnych, na wolności, obecnie jest je bardzo trudno spotkać. Ze względu na to, że stanowią niewielką populację, mustangi od 1971 roku znajdują się pod ochroną i żyją głównie na zachodzie Stanów Zjednoczonych.

Koń – wykorzystanie

Po udomowieniu koni zaczęto je wykorzystywać jako siłę pociągową. Szczególnie potężne zimnokrwiste rasy koni, które wyróżniają się masywną budową oraz dużą siłą, dzięki czemu bez przeszkód mogły ciągnąć ciężkie sprzęty orne czy wozy. Te konie doskonale sprawdzały się również na polach bitew, gdzie rozbudowana muskulatura pozwalała im na utrzymanie ciężkich, dobrze zbudowanych rycerzy odzianych w zbroje.

Konie ras gorącokrwistych, które nie przedstawiały zbyt wielkiej wartości jako pomoc w gospodarstwach rolnych, szybko zaczęto ujeżdżać. Dzięki temu stanowiły szybkie wierzchowce przenoszące posłańców z wieściami. Te mniejsze konie wykorzystywano również jako lekkie wierzchowce dla dam.

Obecnie odchodzi się od wykorzystania koni jako siły pociągowej. Są one wykorzystywane w sporcie i zajęciach rekreacyjnych, a ze względu na zmieniający się klimat stosujemy również inne niż w przeszłości pasze dla koni.

Przeczytaj też: Hubertus czyli święto jeźdźców i myśliwych

Koń – zmiany w żywieniu

Przed laty, kiedy konie wypasały się głównie na zielonych pastwiskach, a zimą żywione były paszą w postaci ziaren zbóż, nie przywiązywano zbyt wielkiej wagi, do tego jaki wpływ wywierają na konie poszczególne rodzaje paszy. Dopiero od niedawna, zaczęliśmy zwracać większą uwagę na to, co służy naszym koniom. Przykładowo, niektóre konie nie tolerują w diecie paszy z owsem, inne źle reagują na pasze pylące się. Obecnie dietę dla koni ustalamy w dużej mierze indywidualnie, na co pozwalają nam lata badań nad budową układu pokarmowego koni i obserwacji ich zachowania, po konsumpcji poszczególnych pasz.

Ciekawostki z zakresu żywienia koni

  • Jeśli jesteś koniarzem, z pewnością wiesz, że koń powinien pobierać paszę często, ale w małych ilościach. Jednak czy wiesz dlaczego? Wynika to przede wszystkim z tego, że częste posiłki zapobiegają przeciążeniu żołądka konia, ponieważ jest on mały w stosunku do całego układu pokarmowego. Małe porcje są lepiej i dokładniej trawione. Ślina pozwala na zmniejszenie PH kwasów żołądkowych i zapobiega wrzodom żołądka. Koń non stop powinien przeżuwać i produkować odkwaszającą ślinę, tak jak non stop produkuje kwas w żołądku.
  • Konie powinny spożywać posiłki z głową w dół. Wynika to z ich budowy anatomicznej – w tej pozycji przełyk konia znajduje się w prostej linii, co zapobiega wzdęciom i ułatwia trawienie.
  • Wielokrotnie powtarza się, że pasza dla koni powinna być podawana w tych samych proporcjach i o regularnych porach. Czy wiesz dlaczego? Otóż koński żołądek jest… mały. W związku z tym nie może pomieścić większej ilości Jeżeli Twój koń spożyje zbyt dużo paszy, jej część trafi od razu do jelita cienkiego, co może przynieść negatywne skutki zdrowotne. Wynika to z tego, że pasza dla koni powinna zostać wpierwszej kolejności poddana wstępnemu trawieniu kwasami w żołądku konia. Daletgo zalecane jest podanie paszy objętościowej przed treściwą.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o prawidłowym żywieniu waszego konia, zapraszamy do kontaktu z naszym dietetykiem

Zobacz też nasze inne artykuły:

Akcesoria dla koni: Jak wybrać odpowiedni czaprak?

czaprak dla konia

Akcesoria dla koni – sprawdź nasz krótki poradnik

Na rynku znajdziemy szeroką gamę czapraków, co może sprawić nam problem przy wybieraniu tego właściwego. Podpowiemy czym kierować się przy wyborze ekwipunku jeździeckiego, tak by czaprak spełniał dobrze przypisaną mu rolę.

Czaprak, określany również jako potnik, należy do podstawowych elementów ekwipunku jeździeckiego. Jego głównym zadaniem jest ochrona grzbietu konia przed otarciami, a także odprowadzanie ciepła i wilgoci.

Materiał czapraka

Materiał dobrego czapraka wchodzącego w skład ekwipunku jeździeckiego powinien oddychać, chłonąć wilgoć i odprowadzać ją na zewnątrz. Takimi właściwościami charakteryzują się przede wszystkim bawełna i elanobawełna oraz filc. Ich dodatkową zaletą są: stopień miękkości, pozwalający uniknąć otarć skóry oraz hipoalergiczność.

Wypełnienie czapraka

Do najczęściej wykorzystywanych w czaprakach wypełnień należy pianka poliuretanowa. W poszczególnych egzemplarzach pianka różni się grubością i gęstością. Nie bez znaczenia jest również jej sprężystość, która pozwala dopasować się czaprakowi do indywidualnej sylwetki konia. W letnich czaprakach stosuje się owatę poliestrową.

Czaprak a siodło

Niezwykle ważne jest wybranie czapraka w odpowiednim rozmiarze i dopasowanie go do rodzaju używanego siodła. Do najbardziej uniwersalnych należą modele czapraków VS znajdujące zastosowanie praktycznie we wszystkich rodzajach siodeł. Do siodeł ujeżdżeniowych wybieramy czaprak z oznaczeniem DR, a dla kucyków ten z oznaczeniem PD.

Profilowanie czapraka

Profilowanych czapraków nie powinniśmy traktować jako zbędnej mody, ale rozwiązanie optymalne. Dzięki profilowaniu czaprak będzie lepiej układał się pod siodłem, nie naciskając przy tym końskiego kłębu.

Kształt czapraka

Kształt czapraka uzależniony jest tylko od jednej rzeczy – indywidualnych preferencji. Na szczęście dostępne na rynku akcesoria dla koni zaspokoją wymagania nawet najbardziej kapryśnego jeźdźca. Do wyboru mamy czapraki pełne w kształcie zaokrąglonego prostokąta, wycięte w kształcie siodła oraz pady w kształcie prostokąta.

Czapraki możemy kupić zarówno za pośrednictwem sklepów internetowych, jak i stacjonarnych. Niezależnie od tego, gdzie kupujemy, uwzględniajmy indywidualne potrzeby naszego konia.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Hipoterapia

hipoterapia

Hipoterapią nazywamy jedną z metod rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w której główną rolę terapeutyczną odgrywają konie. Ta metoda terapii skierowana jest przede wszystkim do dzieci z niepełnosprawnością ruchową, ale również z do pacjentów z porażeniem mózgowym, autyzmem, zespołem Downa, czy nadpobudliwością.

hipoterapia

Hipoterapia leczenie koniem

Hipoterapia jest skuteczną metodą rehabilitacji przy zaburzeniach ruchowych. Koń poruszający się w stępie oddaje specyfikę ruchu człowieka. Dla pacjenta jest to swego rodzaju poruszanie się bez chodzenia. Ruch końskiego grzbietu przekazuje miednicy sposób poruszania się zdrowego człowieka. Jest to bardzo efektywna metoda nauki ruchu u osoby z niepełnosprawnością ruchową. Warunkiem jest możność utrzymania głowy pacjenta w prawidłowiej, pionowej pozycji. Luźno opuszczone ręce oraz nogi zachowuję się jak u w pełni zdrowej osoby.

Jazda konna wymusza utrzymywanie prawidłowej postawy. Pacjent musi się prostować, dzięki czemu wzmacnia mięśnie brzucha i pleców.

Ogromną wartością jest również umożliwienie pacjentowi z niepełnosprawnością ruchową poruszanie się bez ograniczeń. Znikają codzienne bariery, a pacjent może poczuć swobodę związaną z pełną mobilnością. Ma to ogromny wpływ na psychikę i odgrywa nieocenioną rolę w kreowaniu pozytywnego nastawienia do życia.

hipoterapia

Hipoterapia powinna być prowadzona przez wykwalifikowanego terapeutę

Zajęcia hipoterapeutyczne muszą być prowadzone przez osoby posiadające odpowiednie certyfikaty i uprawnienia, możemy więc być pewni, że pacjent będzie prowadzony przez specjalistę. Pomaga on w wytworzeniu pewnych automatyzmów, takich jak dbanie o konia, współpracę ze zwierzęciem i odpowiedzialności. Są to elementy, które bardzo dobrze sprawdzają się w terapii osób wymagających pracy nad równowagą emocjonalną czy zachowaniami  nerwicowymi. Tym samym, koń może odgrywać rolę pedagoga, a pacjent ucznia.

Zestawy ćwiczeń polegających na wykonywaniu określonych zadań przez pacjenta w trakcie jazdy, pozwalają pacjentowi na poznanie własnego ciała i odruchów. Osoba korzystająca z terapii musi dostosowywać reakcje własnych mięśni do postawionych wymagań, wytwarzając tym samym automatyzmy przy utrzymywaniu prawidłowych zachowań motorycznych.

Zobacz też nasze inne artykuły:

Konie – czy znasz wszystkie rasy?

konie

Rasy koni – na jakie grupy dzielimy konie?

W klasyfikacji ras koni, najczęściej posiłkujemy się podziałem ze względu na temperament. Na jego podstawie wyróżniamy konie gorącokrwiste i konie zimnokrwiste. Kolejną grupą, którą możemy wyróżnić są małe konie i kuce.

konie

Konie gorącokrwiste

Mają żywy temperament i lekką budowę, dzięki czemu są energiczne i przystosowane do szybkiego ruchu. Lekka szata chronić je przed nadmiernym gorącem. Ze względu na te cechy zazwyczaj są wykorzystywane w sporcie i na wyścigach. Wśród koni tego typu najczęściej mamy do czynienia z domieszką krwi angielskiej. Pomimo podobnego temperamentu gorącokrwiste różnią się między sobą maścią oraz wysokością. Każdy koń gorącokrwisty wymaga umiejętnego prowadzenia i stanowczej ręki, która okiełzna ich rozbrykaną naturę.

Wśród tych koni znajdują się przedstawiciele różnych regionów świata. Do grupy gorącokrwistych zaliczamy zarówno rasy europejsko-amerykańskie, orientalne, południowo-amerykańskie jak i inne rasy oraz odmiany.

Rasy koni gorącokrwistych, które uważane są za najważniejsze to:

  1. Koń angloarabski

Jest to koń pochodzący z krzyżówki konia arabskiego i  angielskiego. Konie tej rasy są niezwykle inteligentne i temperamentne, co powoduje, że odnoszą sukcesy w sportach jeździeckich.

  1. Angloarab Shagya

Shagya to koń szlachetny o wyglądzie typowym dla koni arabskich. Jednak odróżnia się od nich wzrostem i siłą. Co ciekawe koń z rasy Angloarab Shagya zazwyczaj jest siwej maści. Pochodzą one z Węgier, choć obecnie są hodowane również w Austrii, Niemczech, Czechach i Słowacji.

  1. Koń śląski

Koń śląski wywodzi się z terenów Górnego i Dolnego Śląska. Konie tej rasy bardzo dobrze spisują się jako zwierzęta zaprzęgowe biorące udział w wyścigach powożenia. Obecnie wyróżniamy konie śląskie starego i nowego typu. Koń śląski starego typu jest bardziej masywny od konia śląskiego nowego typu.

  1. Koń fryzyjski

Konie tej rasy wywodzą się z Fryzji, która niegdyś znajdowała się na terenach obecnej Holandii. Rozpoznamy go po karej maści, bujnej grzywie i ogonie. Dla tej rasy charakterystyczny jest również wysoki i efektywny chód.

  1. Koń lipicański

Koń lipicański to rasa wyhodowana w stadninie w Lipnicy. Nie są one zbyt duże, ale dość masywne. Posiada siwą maść i pofalowaną grzywę. Co ciekawe źrebięta tej rasy przychodzą na świat skarogniade lub kare, a dopiero później zmieniają maść na siwą.

  1. Koń małopolski

To rasa koni hodowanych w Małopolsce. Są to konie półkrwi angielskiej i arabskiej, przez co są nieco mniejsze od koni wielkopolskich. Ta rasa cechuje się wytrwałością w pracy i doskonałym ruchem.

  1. Koń wielkopolski

Koń wielkopolski wykorzystywany jest przede wszystkim w sporcie i rekreacji. Wywodzi się z koni półkrwi angielskiej hodowanych na terenie dawnego zaboru pruskiego, które zostały uszlachetnione końmi niemieckimi.

  1. Koń pełnej krwi arabskiej

Koń arabski to jedna z najbardziej szanowanych ras koni gorącokrwistych. Świetnie radzą sobie na długich dystansach – ze względu na wytrzymałość i szybkość. Araby są niezwykle piękne i podziwiane na całym świecie. Ich hodowla trwa już od 2500 lat, przez co stanowią najstarszą rasę hodowlaną koni.

  1. Koń pełnej krwi angielskiej

Konie pełnej krwi angielskiej są obecnie uznawane za najszybsze wierzchowce świata. Koń angielski rozpowszechnił się już na całym globie wywierając znaczny wpływ na hodowle i nowe rasy koni sportowych. Hodowane są głównie w Anglii, Irlandii, USA, Francji i Japonii.

  1. Quater Horse

Wyróżniają się bardzo dobrym umięśnieniem. Rasa ta powstała w wyniku krzyżówki koni hiszpańskich i angielskich. Obecnie nie są zbyt popularne w Polsce, choć grono ich zwolenników stale rośnie. Koń rasy quater horse wykorzystywane są przede wszystkim w jeździectwie, choć są również świetnie przystosowane do lekkiego zaprzęgania.

konie

Konie zimnokrwiste

Konie zimnokrwiste cechują się spokojnym temperamentem i masywną budową. Ze względu na ich dużą siłę i uległy charakter, konie zimnokrwiste dobrze sprawdzają się w rolnictwie i jako konie pociągowe w zaprzęgach. Zaskoczenie może budzić fakt, że konie zimnokrwiste mimo swojej masywnej postury są niezwykle zwinne i szybkie. Wyróżniają się bujną grzywą, ogonem oraz gęstymi szczotkami pęcinowymi.

Najważniejsze rasy koni zimnokrwistych to:

  1. Szlezwicki koń zimnokrwisty

Jest to niemiecka rasa konia, hodowana do pracy w gospodarstwie i zaprzęgach dwukonnych. Od momentu rozpowszechnienia motoryzacji, popularność szlezwickiego konia zimnokrwistego znacznie spadła.

  1. Clydesdale

Są to konie hodowane w Szkocji. Ze względu na dużą siłę, pierwotnie koń Clydesdale był wykorzystywany do orania pól, następnie jednak został wysłany do Australii i Nowej Zelandii gdzie sprawdzał się do pracy w gospodarstwie. W okresie wojennym, konia tej rasy wykorzystywano do transportu dział i zaopatrzenia.

  1. Perszeron

Jest to rasa konia hodowana we Francji. Charakteryzuje się niezwykle masywną budową ciała. Perszeron jest zazwyczaj siwej maści a jego masa sięga nawet 1200 kg. Te konie są wykorzystywane głównie w rolnictwie jako konie pociągowe.

  1. Polski koń zimnokrwisty

Jest to mniejsza rasa koni zimnokrwistych. Genetycznie konia polskiego możemy porównać do konia ardeńskiego. Obecnie polski koń zimnokrwisty jest coraz rzadziej wykorzystywany (w przeszłości używany był w rolnictwie i jako koń pociągowy). Powoduje to, że przedstawiciele tej rasy są raczej przeznaczane na eksportowe konie rzeźne.

  1. Shire

Jest to rasa konia wywodzącego się z Wielkiej Brytanii. Ze względu na ogromną wysokość i masywność, są one uznawane za największe konie świata, a tym samym świetnie sprawdzają się jako konie pociągowe i pracujące. W Wielkiej Brytanii są jednak wciąż wykorzystywane do jazdy wierzchem, co wywodzi się jeszcze ze średniowiecza – wtedy dzięki swojej sile i wytrzymałości były stosowane jako wierzchowce dla rycerzy noszących rynsztunek i ciężkie zbroje.

konie

Małe konie i kuce

To konie najmniejszych rozmiarów, które zazwyczaj nie przekraczają wysokości 145 cm w kłębie. Uznawane są za raczej prymitywne, choć potrafią być niezwykle charakterne. Kuce są żwawe i sprytne, a w zależności od usposobienia mogą być łagodne lub złośliwe.

Wśród najważniejszych ras małych koni i kuców wyróżniamy:

  1. Kuc szetlandzki

Kuce szetlandzkie to małe konie zaliczane już do kuców. Ich niski wzrost wynika z naturalnego procesu karłowacenia. Kuce szetlandzkie są obecnie uznawane za jedne z najmniejszych koni świata, a jednocześnie bardzo cenione ze względu na długowieczność, wytrzymałość i upór przy jednoczesnym łagodnym usposobieniu.

  1. Koń fiordzki

Konie fiordzkie pochodzą z Norwegii. Cechą charakterystyczną dla tej rasy jest ciemny pas włosów ulokowany po wewnętrznej stronie grzywy. Konie fiordzkie mają łagodne usposobienie i stosowane są w zaprzęgach, skokach a nawet konkursach ujeżdżania. Ciekawym elementem ich historii jest ich wykorzystanie przez Wikingów, dla których stanowiły świetne konie wierzchnie.

  1. Koń huculski

Prymitywna rasa koni górskich. Ze względu na ich siłę, odporność i dużą żywotność stosowane były jako zwierzęta juczne. Świetnie sprawdzają się w rekreacji, turystyce górskiej, a obecnie coraz częściej znajdują zastosowanie w hipoterapii.

  1. Haflinger

Hodowane są w Stanach Zjednoczonych, Turcji oraz w krajach Europejskich. Są to najwyższe kuce o kasztanowym umaszczeniu. Haflingery wyróżniają się konopiastą grzywą i ogonem. Bardzo dobrze czują się w terenach górskich.

Słownik pojęć jeździeckich

słownik pojęć jeździeckich

Słownik pojęć jeździeckich – Sprzęt jeździecki

Słownik pojęć jeździeckich otwiera “derka”. Derka to plandeka służąca do przykrywania konia. Wyróżnia się 2 rodzaje derek: derkę polarową tzw. potreningówkę, wchłaniająca pot konia oraz derkę zimową ocieplaną służącą do ogrzania konia w zimne dni.

Ochraniacze dla konia – Chronią nogi konia w trakcie wysiłku. Dzielą się na ochraniacze ujeżdżeniowe nazywane długimi i skokowe, które nazywane są krótkimi.

Zgrzebło plastikowe – Rozczesuje zaklejki i brudy na sierści konia.

Szczotka miękka – Ściera kurz z końskiego grzbietu oraz świetnie sprawdza się również przy rozczesywaniu drobnych zaklejek.

Kopystka – Czyści kopyta od spodu.

Czaprak – to płócienny materiał podkładany pod siodło. Wchłania pot konia i chroni jego grzbiet przed obtarciem. Zamiennie nazywany jest również potnikiem.

Siodło – Siedzisko przeznaczone dla jeźdźca. Jest jednym z podstawowych sprzętów jeździeckich. Stelaż może być wykonany z drewna, metalu bądź tworzywa sztucznego. Środek siodła wypełniony jest wyściółką, a na całość siodła naciągnięta jest skóra bądź tworzywo sztuczne.

Ogłowie – Podstawowy sprzęt jeździecki. Ulokowany jest na głowie konia i służy do jego prowadzenia w ręku. Pomaga także przy pracy z grzbietu, a także w pracy na lonży. Jego niezbędnym elementem jest wkładane do pyska konia wędzidło i wodze. Najważniejsza funkcja jaką pełni ogłowie? Utrzymuje ono kiełzna we właściwym miejscu.

Kantar – Jest to uproszczony rodzaj uzdy. Nie posiada wędzidła – jego elementem jest natomiast kółko do którego mocuje się uwiąz. Służy do każdej czynności wykonywanej przy koniu (czyszczenie, prowadzenie itp.). Kantar wykonany jest z materiału, skóry bądź rzemienia.

Lonża – to długi sznurek służący do prowadzenia  konia podczas początkowych jazd, a także  pracy ze zwierzęciem z ziemi. Jest wykonana z materiału, a na jej końcu ulokowany jest karabińczyk.

słownik pojęć jeździeckich

Słownik pojęć jeździeckich – Pokarm dla koni 

Siano – Jedna z najważniejszych pasz objętościowych (suchych) w żywieniu koni. Trawa z przeznaczeniem na siano koszona jest w momencie kwitnienia dominujących gatunków. Proces powstawania siana rozpoczyna się od skoszenia. Następnie trawa jest suszona i kilkukrotnie przewracana w celu równomiernego wysuszenia.

Słoma – to łodygi i liście dojrzałych roślin po wymłocie. Stosowana jest jako ściółka, a finalnie powstaje z niej obornik.

Sianokiszonka Rodzaj kiszonki dla koni przygotowywany z roślin zawierających od 40 do 60% suchej masy. Wykazuje działanie probiotyczne, zawiera kwas mlekowy.

Pasza treściwa – Rodzaj paszy zawierający co najmniej 0,8 jednostek owsianych. Stanowią ją ziarna zbóż, nasiona roślin strączkowych, otręby pszenne i mieszanki przemysłowe.

Pasza objętościowa soczysta – Zawiera poniżej 0,8 jednostek owsianych a jednocześnie więcej niż 40% wody. W jej składzie możemy odnaleźć: zielonki, kiszonki, pastwiska,  produkty uboczne przemysłu rolno-spożywczego.

Pasza objętościowa sucha – To rodzaj paszy, który zawiera poniżej 0,8 jednostek owsianych, poniżej 40% wody a jednocześnie więcej niż 19% włókna. Stanowią ją siano, słoma i plew.

Słownik pojęć jeździeckich – Naturalne pasze dla koni  

Wysłodki buraczane niemelasowane świeże –  to pasza objętościowa soczysta dla koni, która powstaje podczas produkcji cukru spożywczego.

Trawokulki – to granulat z wysoko-włóknistych traw. Cechuje je niska zawartość skrobi. Czasem zawiera także lucernę i zioła.

słownik pojęć jeździeckich

Słownik pojęć jeździeckich – zdrowe dodatki do pokarmu dla koni

Melasa – cukier zawierający około 50% i 80% suchej masy. Podawana jest po rozcieńczeniu z wodą w stosunku 1:4. Polewa się nią przygotowaną paszę dla koni.

Otręby pszenne – Stanowią paszę mlekopędną (korzystnie wpływają na laktację). Zalicza się je do pasz treściwych, a także wykazują działanie dietetycznie.

Pszenica – Zawiera najwięcej białka spośród wszystkich zbóż. Ma właściwości mlekopędne, dzięki czemu zwiększa laktację u klaczy. Stosowana jest jako komponent mieszankowy do pasz.

Jęczmień – Ma krótki okres wegetacji, co powoduje, że można go uprawiać również w chłodniejszym klimacie. Jest doskonałym komponentem mieszanek paszowych – ma wysoką wartość energetyczną i białkową.

Owies – Typowa pasza dla koni, zawiera około 5% tłuszczu i dużo błonnika. Nie zaleca się jego stosowania w przypadku koni wrażliwych ze względu na jego działanie pobudzające.

Kukurydza – Zawiera około 5% tłuszczu, około 8% białka i stanowi dodatek do pasz treściwych. Jest paszą energetyczną, polecaną dla koni potrzebujących przyrostu masy.

Selen – Premiks witaminowo-mineralny, pomaga w utrzymaniu dobrej kondycji zdrowotnej konia. Jego zbyt duża dawka może mieć negatywne działanie dla organizmu.

Mesz – Karma wysoko odżywcza pozytywnie wpływająca na trawienie u koni. Polecana jest dla wszystkich grup koni. Niezależnie od wykonywanej pracy fizycznej czy stanu zdrowia. Świetnie sprawdza się zimą, jako ciepły dodatek paszowy. W jego skład wchodzi siemię lniane, otręby pszenne oraz dodatki typu: płatki kukurydzane, sól i inne.

Siemię Lniane – Zawiera dużą ilość błonnika oraz białko o korzystnym profilu. Ma wysoki ładunek wolno uwalnianej energii ze sporą zawartością tłuszczu. Polecane jest zwłaszcza dla koni intensywnie trenujących, po operacjach, z problemami krwionośnymi.

Słownik pojęć jeździeckich – Musli, granulat i sieczka 

Musli – Mieszanka płatków zbożowych, ziół. Ma specyficzną konsystencję -widoczne są wszystkie jej składniki.

Granulat – Zmielone i zgranulowane zboża. Jest to pasza zawierająca odpowiednie proporcje składników odżywczych, dlatego nazywana jest pokarmem pełnowartościowym.

Sieczka – Dodatek do paszy pozyskiwany w wyniku cięcia na kawałki siana, słomy lub zielonki. Podawana jest koniom po moczeniu, parzeniu lub kiszeniu.

Magnez dla koni – Działa uspokajająco i wyciszająco. Wspomaga zdrowe kości, energię i mięśnie. Podawany z witaminami z grupy B ma największą przyswajalność.